Binnen zonder kloppen – volledige tekst – boek niet meer te krijgen

  1. De vraag is dus: waardoor heeft de immigratie-industrie haar positie zo lang kunnen handhaven? De Nederlandse variant van het McCarthyisme heeft de immigratie-industrie jarenlang in de kaart gespeeld. De werkelijke vraag wordt dus: waardoor heeft die maatschappelijke terreur de immigratie-industrie zo lang tot steun kunnen zijn? Diverse media hebben daarbij een rol gespeeld maar de hoofdrol was toch wel voor de televisie weggelegd. Al direct valt op dat de immigratie-industrie in de loop der jaren tal van mensen met telegenieke presentatie heeft voortgebracht, van advocaten tot welzijnswerkers. Uiteindelijk komt het vraagstuk van de asociale overheidsverspilling dus hierop neer dat verklaard moet worden waardoor de tv zo lang en zo intens met de immigratie-industrie heeft samengewerkt.
  2. Het antwoord op die vraag is tweeledig. Hoe kleiner de afstand tot een gebeurtenis, hoe groter de aandacht daarvoor. Een buurman die zijn been breekt is belangrijker dan honderd doden in India. Wanneer tijdens een storm voor de Filippijnse kust een veerboot omslaat en honderden opvarenden verdrinken, leidt zo’n gebeurtenis in de Nederlandse kranten tot een bericht van één, hooguit twee, kolommen. Wanneer bij een aardbeving in China 10.000 mensen omkomen, krijgt ook dat nieuws in de Nederlandse kranten in het algemeen maar een klein berichtje.De belangstelling voor een gebeurtenis hangt dus niet alleen samen met de ernst van de gebeurtenis, het aantal slachtoffers of de hoeveelheid leed. De hoeveelheid aandacht wordt door andere factoren bepaald, zoals de letterlijke afstand tot de gebeurtenis als ook de persoonlijke betrokkenheid. Als bij het zinken van een Filippijnse veerboot ook Nederlanders verdronken zouden zijn, zou de ondergang van die boot in Nederland meer aandacht krijgen.Het verschijnsel dat de aandacht voor een gebeurtenis lang niet altijd in verhouding staat tot de hoeveelheid leed of het aantal slachtoffers, is algemeen geaccepteerd.
  3. De keerzijde van deze medaille is dat zaken zonder veel leed onevenredig veel aandacht kunnen krijgen. Het leed van een immigrant die Nederland moet verlaten omdat hij niet aan de toelatingscriteria voldoet en daardoor een stuk welvaart waarop hij meende recht te hebben, weer moet inleveren, is in vergelijking met de hongerdood van vele zuigelingen, van weinig belang. Toch trekt zo’n nabije immigrant alle aandacht.Er is nog een ander punt. Als informatief medium loopt de tv achter bij de schrijvende media. Beelden kunnen daarentegen in het algemeen weer beter emoties opwekken. Toen Fokker ten onder ging, kwamen in tv-uitzendingen over dat onderwerp altijd sfeervolle opnames van de oude Spin (het eerste toestel van Fokker) voor, hoewel dat toestel niet tot de ondergang van de fabriek had geleid. Ook TV-medewerkers zelf erkennen dat men belangrijke onderwerpen soms moet laten liggen omdat er geen interessant beeldmateriaal bij geleverd kan worden. De beeldpotentie bepaalt dus mede of een gebeurtenis tv-nieuws kan worden.De TV heeft van deze nood een deugd gemaakt en zich gespecialiseerd tot emotie-TV, of beter gezegd, tot huil-TV, niet in de beperkte zin van honeymoonquizzen of dat soort programma’s, maar in ruime zin waardoor ook het journaal eronder valt.
  4. Dan nu, de tweede pijler waarop de Nederlandse geldverspilling uiteindelijk zou kunnen rusten: de schaamte. Schaamte over de Tweede Wereldoorlog, over de medewerking aan de holocaust, over het koloniale verleden en over de slavenhandel.Nederland heeft als staat inderdaad reden om zich te schamen voor de weinig royale ontvangst van joodse en andere Duitse vluchtelingen in de jaren dertig. De regering Colijn joeg de vluchtelingen bij duizenden weer de Duitse grens over, hun dood tegemoet. Bovendien zijn tussen 15 juli 1942 en 13 september 1944 ruim 100.000 joden naar Duitsland en Polen gedeporteerd om daar vermoord te worden. Dit gebeurde met instemming van de Nederlandse regering in Nederland en met praktisch stilzwijgen van de Nederlandse regering in Londen. De hoogste Nederlandse ambtenaren deden uit vrije wil mee, zij het dat ze bij weigering naar een ander baantje hadden moeten omkijken. Toen de Duitsers Nederland bezetten bestond er in Nederland geen administratie van wie jood was en wie niet. De deportatieplannen konden pas worden uitgevoerd nadat men een administratief overzicht van alle joden had verkregen. Dit kreeg men door de zogenaamde ariërverklaring voor iedereen verplicht te stellen. In die verklaring gaf iedere ingezetene aan hoeveel joodse grootouders hij of zij had. Bij de invoering van deze voor de jodenvernietiging essentiële verklaring namen de leden van de Hoge Raad der Nederlanden het voortouw. Zij ondertekenden de verklaring als eersten en gaven daarmee het voorbeeld aan lagere rechters, aan ambtenaren en aan burgers. De hoogste Nederlandse ambtenaren, de secretarissen-generaal, ondertekenden de regelingen waarbij hulp aan joden tot misdrijf werd verklaard. Met zijn oordeel dat door de bezetter ingestelde rechtsregels geldend recht waren, maakte de Hoge Raad ook ruimte voor de regel dat het een misdrijf was om joden te redden. Dat heeft ertoe geleid dat velen hun natuurlijke neiging om te helpen onderdrukten. De hoogste Nederlandse politie-autoriteiten gingen akkoord met het uit hun huizen slepen van joodse Nederlanders. Wilhelmina tenslotte had een veilig heenkomen gezocht in Londen en in strijd met de grondwet was de Nederlandse regering haar achternagereisd. Hoewel in Nederland de elites in brede zin zich dus aan buitensporig wangedrag hadden schuldig gemaakt (de koningin, de secretarissen-generaal, de hoge ambtenaren, de leden van de Hoge Raad) werd na de oorlog niemand van hen voor de rechter gedaagd. Wie zou ook wie ter verantwoording moeten roepen? Geen veroordelingen, en zelfs geen vervolgingen op niveau. Misschien wel een besef van eigen tekortschieten. De mensen om wie het gaat zijn overleden. Hun morele schuld gaat over op de Staat der Nederlanden. Maar gaat die morele schuld niet ook over op de sociale klasse waartoe de toenmalige elites behoorden? Het lijkt ongerijmd dat deze meer overgaat op andere, lagere klassen.
  5. Dan is er de schaamte over het koloniaal verleden, over het feit dat ‘wij’ andere volkeren hebben uitgebuit en onderdrukt. Met name Indonesië is sinds de Gouden Eeuw uitgebuit, eerst door de Verenigde Oost-Indische Compagnie, die weliswaar een onderneming met particuliere aandeelhouders was, maar van de Zeven Verenigde Provinciën grote overheidsbevoegdheden ontvangen had en in Nederlands-Indië letterlijk een staat in een staat vormde. In 1832 werd de uitbuiting via het cultuurstelsel door de inmiddels gevormde Nederlandse staat zelf ter hand genomen. Dat stelsel hield in dat men in Indië een vijfde deel van zijn grond moest bebouwen met door de regering voorgeschreven en voor de regering bestemde producten. Een door de schrijver Multatuli bekend geworden voorbeeld was de verplichting om koffie te verbouwen, die dan vervolgens via de koffieveilingen van de Nederlandse Handelsmaatschappij, een voorloper van de abn-amro bank, in Amsterdam aan de man werden gebracht. Met de opbrengst konden de kosten van het Nederlands bestuur in Indie worden betaald en er bleef een, jaarlijks stijgend, batig saldo over dat naar Nederland werd overgemaakt. Recenter in het geheugen liggen de militaire veroveringen in Nederlands-Indië, met name de Atjeh-oorlogen onder leiding van generaal Van Heutz, de latere adjudant van koningin Wilhel-mina. Zonder overdrijving kan gesteld worden dat Nederland als Staat zich mag schamen voor het koloniale verleden, niet alleen voor de activiteiten van zijn onderdanen maar ook voor die van zichzelf. Ook hier rijst de vraag of de morele schuld alleen op de staat rust of ook op de sociale klasse van de vroegere koloniale profiteurs en beleidsbepalers, of dat deze overgaat op de lagere sociale klassen.
  6. Tenslotte de schaamte over de slavenhandel. Sinds de zestiende en zeventiende eeuw hebben lokale West-Afrikaanse machthebbers honderdduizenden van hun medemensen aan West-Europese sla-venhandelaren verkocht. In de achttiende en negentiende eeuw deden ook Nederlanders aan deze slavenhandel mee. De Nederlanders verkochten de slaven overwegend aan Surinaamse plantageeigenaren. Nederland betaalt zijn morele schuld jegens de nakomelingen van die slaven sedert jaren in twee vormen: als klassieke externe ontwikkelingshulp (hoewel deze hulpverlening sinds de moordpartijen in Paramaribo in het begin van de jaren tachtig op een laag pitje staat) en als interne ontwikkelingshulp. Ruim dertig procent van de Surinaamse bevolking heeft in Nederland een nieuw tehuis gevonden en hun aantal groeit nog steeds.
  7. De relatie met de Nederlandse Antillen is gecompliceerder. Er gaat veel geld naartoe en ook komen vele Antillianen naar hun nieuwe tehuis: Nederland. Aan de andere kant maken Nederlandse banken winsten doordat ze vestigingen op de Antillen mogen hebben. Bovendien is het aanhouden van de overzeese rijksdelen voor Nederlandse politici een onuitputtelijke bron van snoep- en zakenreisjes zoals eind 1998 weer eens bleek toen een grote parlementaire delegatie de toestand in de gevangenis Koraal Specht inspecteerde en vervolgens besloot dat Nederland het bestuur daarvan over moest nemen.Voorzover schaamte over de Nederlandse medewerking aan de holocaust, over het koloniale verleden en over de slavenhandel een rol speelt bij de zichtbare wijze waarop Nederland zijn charitas bedrijft, zou eens uiteengezet moeten worden waarom de lasten van die charitas op uitkeringsgerechtigden, AOW-ers, zieken en andere zwakkeren in de Nederlandse samenleving worden afgewenteld en niet op de hogere sociale klassen die bij deze praktijken actief betrokken waren.De Nederlandse immigratiepolitiek sinds de Tweede Wereldoorlog heeft tot gevolg gehad dat in Nederland de armen armer zijn geworden, de rijken rijker en dat vele tientallen miljarden guldens via interne hulp zijn uitgegeven aan mensen die deze hulp aanzienlijk minder nodig hadden dan echte vluchtelingen. Deze politiek wordt nog steeds voortgezet.

 Auteur: Pieter Lakeman

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s