Extremisten promoveren tot mainstream? Levensgevaarlijk!

Afgelopen zaterdag was er weer eens een ‘anti-Zionistisch feestje’ op De Dam. Al-Jaberi en Appa mochten tijdens hun freakshow onder luid gejuich van hun fans hun gif spuwen tijdens de zoveelste Gaza-demonstratie. Dat een paar honderd gekkies dat prachtig vinden, is tot daar aan toe. Maar waarom werken wij journalisten, politici en academici mee aan het mainstream maken van hun rabiate gedachtegoed?

Haitham Al-Haddad die zijn verwerpelijke denkbeelden mag etaleren in De Balie, zonder effectief aan de tand te worden gevoeld. Abou Hafs, in zijn paspoort Fouad el-Bouch, die zijn extremistische principes ten toon kan spreiden op de Universiteit van Amsterdam. Salafistische terroristenlover Maiwand al-Afghani, in zijn paspoort Shabir Burhani, die pocht met het feit dat hij tijdens dezelfde bijeenkomst door zijn ‘groupies’ wordt gevraagd om selfies met zijne hoogindebolligheid te maken.

Nog een keer Abu Hafs, die zonder afstand te hoeven nemen van zijn IS-minnende uitspraken, met een totaal verwarde burgemeester van Hilversum – ja ik bedoel u, meneer Pieter Broertjes –‘in dialoog’ gaat, of is het zoete Broertjes bakken?

Rapper Appa, in zijn paspoort Rachid El Ghazoui, die ruim baan krijgt in serieuze media, waaronder tv-programma’s als  ‘Jouw vrijheid, mijn vrijheid’, ‘Oog in Oog’ en in print bij Vrij Nederland. Het artikel kreeg duizenden likes.

Abulkasim Al-Jaberi die op demonstraties mag brullen wat hij wil, daarbij bijgestaan door een instemmend en al even hard schreeuwend publiek. Zoals bijvoorbeeld tijdens een demonstratie op het Museumplein waar hij Diederik Samsom uitmaakte voor racist, terwijl diezelfde demo werd gesponsord door de PvdA, vakbonden en andere officiële instanties. Een demonstratie waarbij de door mij voorheen gewaardeerde Humberto Tan meedeed aan de opwaardering van Al-Jaberi en Appa, door gebroederlijk in de line-up van sprekers te staan.

Arnoud van Doorn, die in Café Weltschmerz  interviewer Erik de Vlieger volledig inpakt en zichzelf kan profileren als een verzoenende schattebout.

Moeten ‘wij’ die extremisten vervolgens ook een groter podium bieden dan ze verdienen door ze te bombarderen tot serieuze gesprekspartner?

Het kan allemaal in Nederland. Uiteraard, vrijheid van meningsuiting is een groot goed. En zelfs personen met de meest rabiate denkbeelden hebben recht op een eigen stem. De vraag is alleen: moeten ‘wij’ die extremisten vervolgens ook een groter podium bieden dan ze verdienen door ze te bombarderen tot serieuze gesprekspartner? Want dat is wat we nu in het publieke debat zien en daar doen media, universiteiten en maatschappelijke organisaties vol overgave aan mee.

Brulaapje

Het meest pregnante voorbeeld is dat van voormalig draaideurcrimineel, rapper Appa. Wie dit brulaapje een beetje volgt, heeft vorig jaar kunnen zien en vooral horen hoe hij respect eiste voor zijn eigen geloof, maar wel onder meer “Fuck de Talmoed” schreeuwde op De Dam.

Een freakshow. Geen persoon om serieus te nemen, zou je zeggen. Maar de media doken op deze extremist als bijen op de honing. Appa mocht vervolgens in Vrij Nederland uitgebreid vertellen waarom hij zichzelf als bruggenbouwer zag. Ja, van sommige uitspraken had hij spijt. En zijn gewraakte tweets waarin hij de Holocoast [sic, want bewust verkeerd gespeld] een fabeltje noemde?  Die had hij toch alleen maar Twitter opgeslingerd om zijn punt te maken #hetvrijewoord?

Wie het interview in Vrij Nederland leest, krijgt het idee dat Appa de kwaadste niet is, een ruwe bolster met een blanke pit (omdat je niet voorzichtig genoeg kunt zijn: dit is bij wijze van spreken); een lieverd met een grote mond en goede bedoelingen.

Maar we hoeven maar te kijken naar zijn ophitsende rant van afgelopen zaterdag om te zien dat dat geklets over ‘bruggen bouwen’ alleen maar voor ‘de andere’ bühne is. Appa is extremistischer dan ooit, verkettert zelfs Ahmed Marcouch en Van der Laan, en kan dat extremisme nu met meer autoriteit uitdragen, want inmiddels wordt hij serieus genomen door ‘serieuze’ journalisten. Zijn aanhang vindt het prachtig. En groeit.
Zo zijn er legio voorbeelden.

Kijk- en verkoopcijfers?

Is het naïviteit? Is het angst? Of gaat het simpel om de kijk- en verkoopcijfers waarom we dit soort ‘pareltjes van onze multiculturele samenleving’ gretig een podium bieden? Een podium waarbij ze ook nog eens met fluwelen handschoentjes worden aangepakt?

Het voor vriend en vijand ‘kaltstellen’ van dit soort types zou het enige excuus moeten zijn om deze figuren in de schijnwerpers te zetten

Want laten we wel zijn: types als Al-Haddad, Al-Jaberi, Appa en Abu Hafs ontmaskeren, is voor een doorgewinterde journalist of academicus die een beetje zijn huiswerk heeft gedaan een koud kunstje. Het voor vriend en vijand kaltstellen van dit soort types zou ook het enige excuus moeten zijn om deze figuren in de schijnwerpers te zetten. Toch lijken ze elke keer, ook omdat ze slim zo nu en dan zogenaamd een beetje water bij de wijn doen, weer met hun verhaal weg te komen. En het journaille en establishment trapt daar in.  Dat terwijl we allemaal weten dat het hier om figuren gaat die onze vrije, Westerse maatschappij het liefst totaal zouden willen ontwrichten, want o o, wat hebben ze het slecht.

Egotrips van jongetjes die schreeuwen om aandacht

Diederik Samsom wegzetten als racist, de Gaza-crisis vergelijken met de Holocaust, politici en andere vooraanstaande maatschappelijke figuren uitmaken voor dictators, gewoon omdat het kàn, “Fuck de koning” schreeuwen en zionisten demoniseren op wat een demonstratie tegen Zwarte Piet zou moeten zijn, dat alles heeft natuurlijk niets te maken met het voeren van een serieus maatschappelijk debat. Het gaat hier om egotrips van jongetjes die om aandacht smeken (het liefst schreeuwend) en die die vervolgens, uit dubieuze motivatie van de aandachtgévers, nog krijgen ook. Daarmee promoveren we een heel leger aan extremisten tot mainstream.

Laten wij als media, politici en academici ons dan niet met z’n allen afvragen: hoe kan dat nu?

En dat is levensgevaarlijk. Want de overduidelijke of onderhuidse agressie die ze etaleren, wakkert de vaak onterechte onvrede en agressie van hele volksstammen aan: “Zij zijn razend? Dan mag ik het ook zijn.” Het is alleen al een voedingsbodem voor lone wolfs die het martelaarschap zoeken door ook wel even een daad te stellen. We kennen inmiddels de voorbeelden. Maar op langere termijn is er nog een veel groter risico.

Als het extremisme van dit soort typetjes over niet al te lange tijd in Nederland mainstream en bon ton is geworden, laten wij als media, politici en academici ons dan niet met z’n allen afvragen: hoe kan dat nu?
Wij hebben er dan bewust en op z’n minst, zèlf aan meegewerkt.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s